Το Πείραμα
Λένε πως τα μαθητικά χρόνια μένουν αξέχαστα... φίλοι, σχολείο, αγάπες, σχέδια για το μέλλον, ο καθένας κάτι έχει να θυμάται.
Αυτά τα λόγια ακούστηκαν ενώ έξω σκοτείνιαζε σε μια παρέα φίλων που είχαν μαζευτεί με τον ειλικρινή σκοπό να γνωρίσουν κάτι πάνω στο νόημα της ζωής. Εγώ έμεινα σκεπτικός να συλλογίζομαι τι μου έχει μείνει αξέχαστο από εκείνα τα χρόνια... και μια ιστορία άρχισε να πλάθεται στην οθόνη του νου.
Ήταν τότε που το άγχος και οι έγνοιες μας μετρούσαν μέχρι τον αριθμό 20... ο βαθμός που ποθούσαμε να γράψουμε στις εξετάσεις. Τα όνειρά μας θύμιζαν ταινίες του Hollywood... ύφαιναν εικόνες της ζωής που έρχεται... πανεπιστήμιο, ανεξαρτησία, έρωτας, ενήλικη ζωή.
Αλλά εγώ είχα και ένα πιο προσιτό και πεζό όνειρο... πότε θα έρθει η επόμενη νύχτα και με αυτό ήμουν ευτυχισμένος.
Ήταν μια από εκείνες τις ζεστές καλοκαιρινές ημέρες που καθόμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου "σχεδιάζοντας" το Πείραμα. Έξω νύχτωνε, στο βάθος έβλεπα αστραπές μιας καλοκαιρινής μπόρας που πλησίαζε. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη... αλλά εγώ ένιωθα έναν άλλο "ηλεκτρισμό" ενθουσιασμού να με διαπερνάει καθώς άλλη μια νύχτα μυστηρίου είχε φτάσει.
Τέλειωσα τις υποχρεώσεις μου βιαστικά, καληνύχτισα την οικογένεια και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου για να κοιμηθώ. Ο ύπνος δεν ερχόταν εύκολα καθώς ο ενθουσιασμός με κρατούσε σε ένταση. Αλλά κάποια στιγμή η κούραση της ημέρας νίκησε και εγώ "χάθηκα" σε όνειρα.
Είχε αρχίσει να χαράζει έξω όταν με ξύπνησε ο ήχος του ξυπνητηριού. Εγώ σηκώθηκα από το κρεβάτι μου ακολουθώντας με θρησκευτική ευλάβεια τις οδηγίες για την εκτέλεση του Πειράματος.
Έπλυνα λίγο το πρόσωπό μου και κάθισα στην καρέκλα μου έχοντας στο μυαλό μου συνεχώς το "Πείραμα". Τα λεπτά περνούσαν και κάποια στιγμή ένιωσα έτοιμος. Κοίταξα το ρολόι μου και αυτό με επιβεβαίωσε πως η ώρα είχε φτάσει.
Ξάπλωσα ξανά στο κρεβάτι και καθώς είχα προνοήσει να μην χάσω την "νύστα" ένιωσα γρήγορα την ανάγκη να ξανακοιμηθώ. Στο μυαλό μου γινόταν μια μάχη να "ξεχάσω" τον στόχο μου, το Πείραμα και να αφεθώ στον ύπνο γιατί το σώμα είναι κουρασμένο...
Δεν γνωρίζω ποιος κέρδισε τη μάχη αλλά αργότερα χάθηκα σε όνειρα, έπεσα σε ύπνο...
Ξαφνικά όμως ξυπνάω, δεν νιώθω ούτε νύστα ούτε κούραση. Βλέπω μόνο ένα λευκό φως παντού. Καταλαβαίνω αμέσως πως το Πείραμα στέφθηκε με επιτυχία. Νιώθω αυτό το κοκτέιλ συναισθημάτων που νιώθει ο καινούργιος... λίγο φόβο, λίγο ενθουσιασμό και μια ανείπωτη χαρά.
Δίχως να κάνω κάτι νιώθω να "σηκώνομαι" από το κρεβάτι και να αιωρούμαι προς το ταβάνι του δωματίου μου. Η χαρά μου δεν μετριέται, για πρώτη φορά στην ζωή μου πετάω όπως ένα πουλί με πλήρη αντίληψη του τι συμβαίνει.
Κοιτάω γύρω μου και βλέπω το δωμάτιό μου όπως το ήξερα, το φως του χαράματος να μπαίνει μέσα και κάτι περίεργο... δεν βλέπω απλώς τα αντικείμενα αλλά τα νιώθω κιόλας...
Κινούμαι προς το παράθυρο για να φύγω από το σπίτι πετώντας αλλά ο ενθουσιασμός και η έξαψη δίνουν φυσιολογικά ένα τέλος στο πείραμα και γυρνάω ακαριαία στο κρεβάτι μου και μέσα στο φυσικό μου σώμα. Ανοίγω τα μάτια και κοιτάω προς το ταβάνι εκεί όπου βρισκόμουν πριν αναφωνώντας "Αυτό ήταν πιο πραγματικό από το πραγματικό!".
Όλες οι θεωρίες για το τι είναι ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, από πού ερχόμαστε και πού πάμε ξαφνικά κατέρρευσαν μπροστά στην ωμή πραγματικότητα ότι είμαστε κάτι πέρα από αυτό το φυσικό σώμα.