Το τραγούδι του Μιλαρέπα

Ο Μιλαρέπα (1052–1135) ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς αγίους του Θιβετιανού Βουδισμού, ένας μεγάλος γιόγκι, ποιητής και δάσκαλος του διαλογισμού. Γεννημένος στο Θιβέτ, αρχικά χρησιμοποίησε μαύρη μαγεία για να εκδικηθεί τους συγγενείς του που είχαν κακομεταχειριστεί την οικογένειά του, αλλά αργότερα μετάνιωσε και έγινε μαθητής του μεγάλου μεταφραστή Μάρπα. Μετά από χρόνια έντονης κακουχίας και μοναχικού διαλογισμού σε σπηλιές βουνών, έφτασε στην πλήρη φώτιση μέσω της πρακτικής του Τούμο (εσωτερική θερμότητα) και άλλων προηγμένων ταντρικών μεθόδων.

Αηδιασμένος με την επίγεια ζωή, (του ζωώδους αισθητήριου νου)

αναζήτησα την απομόνωση στις πλαγιές του βουνού Lachi Kang. (στα ύψη του βαθύ εσωτερικού διαλογισμού)

Οι ουρανοί και η γη, αφού έκαναν συμβούλιο, (τα μέρη του Είναι μου έχοντας συμφωνήσει)

έστειλαν τη χιονοθύελλα ως αγγελιοφόρο τους. (οι πειρασμοί, ο προσωπικός μας ψυχολογικός εκπαιδευτής ο οποίος έρχεται με τη μορφή θυελλωδών δοκιμασιών)

Τα αέρια και υγρά στοιχεία (οι δοκιμασίες του αέρα και του νερού, σε σχέση με το νου)

συμμαχήσαν με τα σκοτεινά νότια σύννεφα. (σύννεφα που σκοτίζουν το νου, ο Νότος σχετίζεται με το Νότιο ή Σεληνιακό δρόμο, σε σχέση με το εγώ και τη μηχανικότητα. Περιγράφεται από τον Κρίσνα στη Bhagavad Gita.)

Φυλάκισαν τον ήλιο και το φεγγάρι, (τον εσωτερικό μου Πατέρα και Μητέρα, κρύφτηκαν από εμένα λόγω της παρουσίας του εγώ μέσα στην ψυχή μου)

Τίναξαν τα μικρά αστέρια μακριά από τον ουρανό (τα μέρη του Είναι)

και κάλυψαν τα μεγάλα μέσα στην ομίχλη. (γέμισαν το νου μου με σκοτάδι, εμποδίζοντας με να δω το φως, εισήλθα σε μια οδυνηρή πνευματική νύχτα)

Τότε χιόνιζε συνεχώς για εννιά ημέρες και εννιά νύχτες. (το χιόνι είναι ένα σύμβολο της αγνότητας, η μετατροπή των σεξουαλικών νερών μέσα μας. Από τη μετατροπή αυτή μπαίνουμε στο Αρκάνο Εννιά, ο Ερημίτης, η Μύηση.)

Οι μεγαλύτερες νιφάδες ήταν τόσο μεγάλες όσο μάλλινες μπάλες,

**έπεφταν σαν ιπτάμενα πουλιά. **(το μετατρεμμένο νερό μας εξαγνίζει)

Οι μικρότερες είχαν το μέγεθος σπόρων μπιζελιού και σιναπιού,

έπεφταν κυλώντας και στριφογυρνώντας. (αν και εσωτερικά ήμουν τυφλός, μετέτρεπα ασταμάτητα, χωρίς φόβο ή άγχος, και μεταμόρφωνα το ψυχολογικό μου τοπίο)

Η μεγαλοπρέπεια της χιονοθύελλας ήταν πέρα από κάθε έκφραση.

Ψηλά κάλυψε τις κορυφές των παγετώνων,

χαμηλά έθαψε τα δέντρα του δάσους μέχρι τις κορυφές τους. (Μέσα από την επίμονη μετατροπή καλύπτουμε το εσωτερικό μας τοπίο με εξαγνισμένη ενέργεια, σε όλα τα επίπεδα του νου)

Οι μαύροι λόφοι φάνηκαν ασβεστωμένοι.

Ο πάγος ίσιωσε τις κυματιστές λίμνες

και τα γαλάζια ρέματα που έρρεαν ασταμάτητα κρύφτηκαν κάτω από τον πάγο.

Τα βουνά και τα λαγκάδια ισοπεδώθηκαν και έμοιαζαν με πεδιάδα.(όλες οι εντυπώσεις λαμβάνονται σε τέλεια ισορροπία, μετατροπή: όλες οι αισθήσεις φαίνονται ως ίσες. Σε μια βαθιά κατάσταση επαγρύπνησης, υποστηριζόμενη από τη μετατροπή, λαμβάνω όλες τις εντυπώσεις χωρίς επιθυμία ή αποστροφή)

Οι άνθρωποι ήταν φυλακισμένοι στα χωριά τους, (όλα μου τα εγώ ήταν παγιδευμένα και ανίκανα να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους)

τα κατοικίδια ζώα υπέφεραν από λιμό. (διάφορα εγώ λιμοκτονώντας από την έλλειψη φαγητού εκλιπαρούν, τα οποία εγώ αποκρούω μέσα από την ψυχολογική εργασία)

Πουλιά και άγρια θηρία νήστευαν, (γιατί αρνούμαι να ταΐσω τα εγώ, τόσο μεγάλη είναι η θέληση μου και οι προσπάθειες μου στο διαλογισμό και στην ανάμνηση εαυτού)

ποντίκια και αρουραίοι σφραγίστηκαν κάτω από το έδαφος σαν θησαυρός (τα εγώ σφραγισμένα μέσα στη γη, η οποία είμαι εγώ, και γεμάτα με θησαυρό γιατί μέσα σε αυτά υπάρχει η συνείδηση που πρέπει να ελευθερώσω)

κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης καταστροφής. (μια μεγάλη σειρά οδυνηρών δοκιμασιών στη ζωή μου)

Το χιόνι, ο παγωμένος άνεμος και το λεπτό βαμβακερό ένδυμα πάλευαν το ένα με το άλλο πάνω στο λευκό βουνό. (η μετατρεμμένη ενέργεια μου, δίνοντας δύναμη στις δοκιμασίες, μου έφερνε τα γυμνάσματα που χρειάζομαι ώστε να εργαστώ με τον εαυτό μου, το λεπτό ένδυμα μου είναι η ταπεινή εμφάνιση του ζητιάνου, η οποία είναι αυτό που είμαι όσο έχω το εγώ μέσα μου, το βουνό είναι η κατοικία του Είναι την οποία πρέπει να κατακτήσω, και πάνω στην οποία πρέπει να παλέψω)

Το χιόνι καθώς έπεφτε πάνω μου έλιωνε και γινόταν ρέμα. (των νερών της ζωής)

Η ουρλιαχτή καταιγίδα διαλύθηκε μπροστά στη λεπτή βαμβακερή μου ρόμπα που έκλεινε μέσα της φλογερή ζεστασιά. (γιατί αν και είμαι φτωχός και σε θλίψη, είμαι γεμάτος με την φωτιά του Αγίου Πνεύματος: η Κουνταλίνι, και δεν ταυτίζομαι με τις προσωρινές δυστυχίες του φυσικού κόσμου)

Ο αγώνας ζωής και θανάτου του πολεμιστή φαινόταν εκεί (γιατί γνωρίζω πως η Μύηση, ο θάνατος του εγώ, είναι ο μόνος δρόμος για αληθινή ζωή)

και εγώ, αφού κέρδισα τη νίκη, (της ολοκληρωτικής απελευθέρωσης από κάθε υπερηφάνεια, θυμό, φόβο, λαγνεία, προσβολή, ανησυχία, κτλ.)

άφησα ένα μνημείο για τους ερημίτες, (του Ένατου Αρκάνου)

επιδεικνύοντας τη μεγάλη αρετή του ΤΟΥΜΟ. (το ΤΟΥΜΟ σημαίνει στα θιβετιανά κυριολεκτικά «η άγρια/σφοδρή γυναίκα» ή «η έντονη εσωτερική θερμότητα». Η ΘΕΙΚΗ ΜΗΤΕΡΑ ΚΟΥΝΤΑΛΙΝΙ).